Nilai kedermawanan
Perluasan kedermawanan secara global boleh memberi kesan yang amat besar
Menjelang tahun 2030, 2.4 bilion orang akan menyertai golongan kelas menengah dunia dan perbelanjaan global akan meningkat dua kali ganda kepada hampir $64 trilion. Jika hanya 0.5% daripada kekayaan baharu ini disalurkan sebagai perbelanjaan kedermawanan, ia boleh bermakna tambahan $319 bilion setahun bagi projek kedermawanan.
Impak perluasan kedermawanan secara global boleh menjadi amat besar bagi dunia. Dari segi kewangan, nilai global pemberian kedermawanan adalah kira-kira US $2.3 trilion menurut Citi, bersamaan hampir 3% daripada KDNK global.
Kira-kira 67% daripada wang kedermawanan datang daripada individu, 28% daripada yayasan dan 5% daripada syarikat korporat. Ditambah pula dengan kesan pengganda daripada ‘pelaburan’ dalam projek operasi, kedermawanan hari ini boleh mewakili sehingga 10% daripada KDNK global.
“Kini setiap orang mempunyai projek untuk menyelamatkan dunia”
Andrew Hunter Murray menulis dalam FT Magazine bahawa “Kini, hampir setiap orang yang memiliki kekayaan bersih melebihi tahap tertentu mempunyai World-Saving Project” (FT Magazine, Jun 2023). Dan pandangannya tidak jauh tersasar.
Pemerhatian ini sudah tentu benar berkaitan dengan kumpulan besar dermawan perintis Amerika yang secara kolektif mencerminkan budaya pemberian yang murah hati, yang menyebabkan rakyat Amerika Syarikat menderma kepada badan amal setiap tahun sebanyak 45 kali ganda berbanding rakyat Britain walaupun jumlah penduduknya hanya 5 kali ganda lebih besar.
Namun mungkin yang lebih menarik ialah potensi impak daripada kumpulan dermawan baharu yang sedang muncul.
Keluarga UHNWI di Asia dan Timur Tengah juga semakin berusaha untuk turut serta dalam kemurahan hati dan cita-cita yang seolah-olah tiada batas dalam kedermawanan gaya Amerika, dan sering berusaha untuk membina serta membiayai ‘jambatan’ pembangunan mampan antara dunia lama, dunia baharu dan dunia membangun.
Malah kekayaan warisan antara generasi dalam keluarga Eropah yang lebih lama juga perlahan-lahan digerakkan ke arah tujuan kedermawanan yang meningkatkan kesejahteraan manusia dengan skala yang semakin besar, apabila kekayaan itu berpindah ke tangan generasi seterusnya yang lebih prihatin terhadap isu sosial.
Jadi, apakah yang sedang berlaku?
Mengukur nilai kedermawanan
Walaupun nilai kolektif kumpulan dermawan baharu ini sukar diukur, tidak memerlukan banyak imaginasi untuk menyimpulkan bahawa, sebagai contoh, penggandaan pembiayaan kedermawanan global akan memberikan impak yang sangat besar. Dan sudah tentu terdapat lebih banyak potensi: satu kajian menunjukkan bahawa di sesetengah negara kaya, kurang daripada 10% UHNWI terlibat dalam kedermawanan. Ini bermakna ramai UHNWI yang belum terlibat dalam kedermawanan. Jadi, adakah mereka akan terlibat?
Pengalaman Michael Macfarlane Associates, yang menyokong UHNWI dan Family Office di seluruh dunia untuk menukar kekayaan mereka kepada nilai dengan meluaskan dan mengembangkan cita-cita serta projek kedermawanan mereka, menunjukkan bahawa anjakan pesat sedang berlaku. Pandangan Amerika bahawa “kejayaan” tidak dinilai berdasarkan kekayaan tetapi berdasarkan betapa murah hatinya kekayaan itu didermakan semakin meluas. Dan mereka yang berkemampuan semakin ingin ‘dilahirkan semula’ sebagai dermawan.
Mempertahankan merit kapitalisme
Jadi, mengapakah perkara ini berlaku? Terdapat beberapa faktor yang terlibat.
Kita sedang memasuki satu dekad perubahan yang bermula dengan penetapan semula selepas pandemik. Pandemik COVID telah memburukkan ketidaksamaan di mana-mana. Pandemik itu mengurangkan akses kepada pendidikan dan penjagaan kesihatan serta menyebabkan kemunduran dalam banyak cabaran sosial seperti ketidaksamaan gender, terutamanya dalam bidang penjagaan kesihatan di negara membangun. Hal ini telah mempercepat penerimaan baharu dalam kalangan UHNWI terhadap tanggungjawab sosial yang datang bersama kekayaan persendirian atau institusi.
Demografi juga sedang mengubah landskap kedermawanan. Menjelang tahun 2030, 2.4 bilion orang akan menyertai golongan kelas menengah dunia dan perbelanjaan global akan meningkat dua kali ganda kepada hampir $64 trilion. Jika hanya 0.5% daripada kekayaan baharu ini disalurkan sebagai perbelanjaan kedermawanan, ia boleh bermakna tambahan $319 bilion setahun bagi projek kedermawanan.
Tambahan pula, menjelang tahun 2035, wanita akan mewarisi 70% daripada pemindahan kekayaan antara generasi, dan dari segi statistik mereka lebih cenderung untuk membiayai projek kedermawanan dengan penuh kesungguhan.
Terdapat juga penerimaan tersirat bahawa dekad semasa mungkin menandakan berakhirnya era ekonomi selama 40 tahun, dan permulaan tempoh yang lebih tidak menentu dan tidak pasti yang akan menguji merit pelbagai bentuk kapitalisme.
Bagi mengelakkan kekacauan, keluarga dan institusi yang kaya mula menyedari bahawa mereka mesti memainkan peranan dalam mempertahankan merit kekayaan yang dijana oleh kapitalisme melalui pengagihan semula secara persendirian sebahagian yang bermakna daripadanya ke dalam projek yang menambah baik dunia dan kehidupan manusia.
Anjakan ke arah Matlamat Pembangunan Mampan 2030
Khususnya, apabila anjakan ini semakin meluas, terdapat dorongan yang semakin kuat bagi UHNWI dan institusi yang kaya untuk beralih daripada pemberian amal konvensional berbentuk ‘kotak hitam’ dan sebaliknya mengendalikan projek secara langsung, di mana penambahan ‘modal intelek’ daripada sebuah Family Office mewujudkan kesan pengganda impak bagi setiap dolar yang didermakan.
Sempadan baharu dalam memberi kembali kepada dunia bukanlah “CSR” tradisional atau malah “ESG”. Sebaliknya, ia ialah “SDG”, iaitu Matlamat Pembangunan Mampan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu. Ada kemungkinan besar bahawa menjelang tahun 2030 setiap organisasi akan dijangka memperuntukkan sebahagian daripada sumber kewangan dan intelek mereka kepada projek SDG.
Namun buat masa ini, para dermawan, yang kebanyakannya bekas usahawan, merupakan golongan terawal yang menerima pakai projek SDG.
Jika jenama besar mengejar kedekatan dengan pengguna melalui pematuhan ESG, UHNWI lazimnya jauh lebih berminat untuk menyinergikan modal intelek dan kewangan mereka bagi menghasilkan hasil sosioekonomi yang nyata. Dalam hal ini, SDG merupakan ruang yang ideal untuk memfokuskan usaha kedermawanan mereka.
Satu projek SDG yang disegani dan dibiayai 100% oleh seorang UHNWI telah memulihkan 60,000 orang daripada kebutaan akibat katarak di beberapa komuniti termiskin dan paling terpencil di dunia.
Pencapaian ini menjadi kenyataan sebahagiannya kerana keseluruhan modal intelek sebuah Single Family Office tersedia untuk projek tersebut, sekali gus memberikannya akses kepada jenis sumber yang hanya dapat diimpikan oleh banyak NGO dan menerapkan dalam projek itu kepentingan mencapai pulangan sosial yang signifikan ke atas dana yang didermakan.
Dermawan yang mencari pulangan
Bukti menunjukkan bahawa campur tangan akar umbi berskala besar seperti ini untuk memulihkan kebutaan yang tidak dirawat di negara membangun memberikan pulangan sosioekonomi sebanyak 1,500% ke atas kos pembedahan dalam tahun pertama selepas pembedahan.
Angka ‘pulangan’ sebegini amat menarik bagi mereka yang lazimnya berfikiran untuk mengoptimumkan sumber mereka, terutamanya mereka yang lebih suka mengambil pendekatan yang lebih ‘terlibat secara langsung’ untuk mengoptimumkan impak projek mereka.
Dan peluang bagi UHNWI dan institusi yang kaya untuk terlibat secara langsung dalam pengendalian projek yang berkait terus dengan SDG hampir tidak terbatas. Banyak SDG juga bertindih dengan cara yang berguna. Ingin menyokong SDG1 (tiada kemiskinan), SDG3 (kesihatan yang baik) dan SDG5 (kesaksamaan gender)? Mulakan projek untuk merapatkan jurang ketidaksamaan gender yang wujud dalam penjagaan kesihatan di negara membangun. Atau kurangkan kematian ibu dengan memberikan wanita hamil di kampung terpencil akses kepada saringan ultrabunyi mudah alih. Atau selamatkan kanak-kanak perempuan daripada pemerdagangan manusia.
Pemangkin ke arah dunia yang lebih baik
Sudah tentu terdapat banyak persoalan tentang etika menyerahkan isu yang begitu kritikal bagi manusia kepada “kehendak peribadi golongan elit yang kaya”. Ada yang berhujah bahawa kerajaan bertanggungjawab untuk mengenakan cukai dan mengagihkan semula kekayaan dengan lebih berkesan.
Namun ini ialah pandangan merkantilis terhadap pembangunan mampan yang menganggap bahawa kerajaan di seluruh dunia telah berkesan dalam membiayai pembangunan mampan global. Realitinya, jumlah belanjawan bantuan global negara OECD kini berjumlah US$185 bilion, iaitu bagaikan setitis air di lautan berbanding apa yang diperlukan untuk memajukan seluruh umat manusia. Malah ramai pengundi Barat menyokong pemotongan belanjawan bantuan asing dan pembangunan antarabangsa.
Tambahan pula, dalam dunia komersial, sudah menjadi kecenderungan usahawan dan pelabur untuk mengisi jurang yang tidak diisi oleh kerajaan dengan menyediakan produk dan perkhidmatan yang mempunyai permintaan dan keperluan. Dalam banyak hal, UHNWI yang sering berjaya dari segi kewangan amat sesuai untuk mencipta penyelesaian baharu bagi menangani cabaran pembangunan mampan. Jadi, mengapa tidak memberikan mereka kebebasan bertindak tanpa kritikan pada tahap yang sama seperti yang mereka nikmati dalam dunia komersial?
Kita sudah mengetahui bahawa perluasan aktiviti ekonomi secara global cenderung menambah baik kehidupan. Perluasan aktiviti kedermawanan secara global juga boleh menjadi pemangkin yang sama pentingnya ke arah dunia yang lebih baik.